ďûta
: ďuta
Étymologie
- Du proto-iénisséïen *ʎ₂uʔətə (Werner) ou *jūta (Starostin).
Nom commun
\ďûta\ (pluriel : ďûtn)
Notes
Forme de Castrén.
Variantes
Références
- Heinrich Werner, Zu den jenissejischen Etymologien mit der Lautsprechung *ʎ- : d’- : l- im Anlaut, Studia Etymologica Cracoviensia 10, pp. 195-204, 2010.