ĝusteco

(Date à préciser) Composé de la racine ĝust (« juste, correct »), du suffixe -ec- (« qualité ») et de la finale -o (substantif)^[1].

ĝusteco \d͡ʒus.ˈte.t͡so\

1. Justesse, exactitude.
   • Kaj kvankam la penso pri tio ĉi ĵus senvole aperis al mi, sed la ĝusteco de tiu ĉi supozo estis tiel neatendita kaj premanta, ke mi en la unua minuto perdis ĉian kapablon konsideradi. — (Nikolaï Afrikanovitch Borovko, El la tombo, dans La Esperantisto, 1892, pp.103-108 → lire en ligne)

     Et bien que cette pensée me soit apparue involontairement, la justesse de cette supposition était si inattendue et si oppressante que, dès la première minute, j’ai perdu toute capacité de réflexion.

• Toulouse (France) : écouter « ĝusteco [Prononciation ?] » (bon niveau)