şöhrət
Étymologie
- De l’arabe شهرة.
Nom commun
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Nominatif | şöhrət |
şöhrətlər |
| Accusatif | şöhrəti |
şöhrətləri |
| Génitif | şöhrətin |
şöhrətlərin |
| Datif | şöhrətə |
şöhrətlərə |
| Locatif | şöhrətdə |
şöhrətlərdə |
| Ablatif | şöhrətdən |
şöhrətlərdən |
şöhrət \ʃøh.ˈræt\ (voir les formes possessives)