Βενδῖς
Grec ancien
Étymologie
Nom propre
| Cas | Singulier | |
|---|---|---|
| Nominatif | ἡ | Βενδῖς |
| Vocatif | Βενδῖς | |
| Accusatif | τὴν | Βενδῖδα |
| Génitif | τῆς | Βενδίδος |
| Datif | τῇ | Βενδίδι |
Βενδῖς, Bendîs féminin
- (Divinité) Bendis, déesse associée, tant dans ses attributs que son culte athénien à Ἄρτεμις (« Artémis »).
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Dérivés
Apparentés étymologiques
- πενθερός (« beau-père »)
Prononciation
- *\ben.dîːs\ (Attique (Ve siècle av. J.-C.))
- *\benˈdis\ (Koinè, Égypte (Ier siècle))
- *\βenˈdis\ (Koinè (IVe siècle))
- *\venˈdis\ (Byzance (Xe siècle))
- *\venˈdis\ (Constantinople (XVe siècle))
Références
- Julius Pokorny, Indogermanisches etymologisches Wörterbuch, 1959 → consulter cet ouvrage
- « Βενδῖς », dans Henry Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek–English Lexicon, Harper & Brothers, New York, 1889 → consulter cet ouvrage