Δωροθέα
Étymologie
- Du grec ancien Δωροθέα, Dōrothéa.
Prénom
| Cas | Singulier | Pluriel | ||
|---|---|---|---|---|
| Nominatif | η | Δωροθέα | οι | — |
| Génitif | της | Δωροθέας | των | — |
| Accusatif | τη(ν) | Δωροθέα | τις | — |
| Vocatif | Δωροθέα | — | ||
Δωροθέα, Dorothéa \ðo.ɾoˈθe.a\ féminin (pour un homme, on dit : Δωρόθεος)
- Dorothée.
Αγία Δωροθέα.
- Sainte Dorothée.
Voir aussi
- Δωροθέα sur l’encyclopédie Wikipédia (en grec)
Grec ancien
Étymologie
- Féminin de Δωρόθεος, Dōrótheos (« Dieudonné »).
Prénom
| Cas | Singulier | |
|---|---|---|
| Nominatif | ἡ | Δωροθέα |
| Vocatif | Δωροθέα | |
| Accusatif | τὴν | Δωροθέαν |
| Génitif | τῆς | Δωροθέας |
| Datif | τῇ | Δωροθέᾳ |
Δωροθέα, Dōrothéa féminin
Dérivés dans d’autres langues
Prononciation
- *\dɔː.ro.tʰé.aː\ (Attique (Ve siècle av. J.-C.))
- *\do.roˈtʰe.a\ (Koinè, Égypte (Ier siècle))
- *\ðo.roˈθe.a\ (Koinè (IVe siècle))
- *\ðo.roˈθe.a\ (Byzance (Xe siècle))
- *\ðo.roˈθe.a\ (Constantinople (XVe siècle))