αδούλευτος
Étymologie
- Du grec ancien ἀδούλευτος, adoúleutos avec évolution du sens vers « non travaillé, brut » ; voir δουλεύω (« travailler »), δουλευτής (« travailleur »).
Adjectif
| cas | singulier | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | αδούλευτος | αδούλευτη | αδούλευτο | |||
| génitif | αδούλευτου | αδούλευτης | αδούλευτου | |||
| accusatif | αδούλευτο | αδούλευτη | αδούλευτο | |||
| vocatif | αδούλευτε | αδούλευτη | αδούλευτο | |||
| cas | pluriel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | αδούλευτοι | αδούλευτες | αδούλευτα | |||
| génitif | αδούλευτων | αδούλευτων | αδούλευτων | |||
| accusatif | αδούλευτους | αδούλευτες | αδούλευτα | |||
| vocatif | αδούλευτοι | αδούλευτες | αδούλευτα | |||
αδούλευτος (adhúleftos) \a.ˈðu.lɛf.tɔs\
- Brut, dru, grossier, rustique.
- Είναι αδούλευτο, θα χρειαστεί πολλή δουλειά.
- C’est brut [de décoffrage], ça va encore demander beaucoup de travail.
- Είναι αδούλευτο, θα χρειαστεί πολλή δουλειά.
Synonymes
- ακαλλιέργητος
Apparentés étymologiques
- δουλειά (« travail »)