αὐτοκράτωρ

Grec ancien

Étymologie

Mot dérivé de αὐτοκρατής, autokratês (« qui gouverne seul »), avec le suffixe -ωρ, -ôr dérivé de κρατέω.

Nom commun

Cas Singulier Pluriel Duel
Nominatif ὁ αὐτοκράτωρ οἱ αὐτοκράτορες τὼ αὐτοκράτορε
Vocatif αὐτοκράτορ αὐτοκράτορες αὐτοκράτορε
Accusatif τὸν αὐτοκράτορα τοὺς αὐτοκράτορας τὼ αὐτοκράτορε
Génitif τοῦ αὐτοκράτορος τῶν αὐτοκρατόρων τοῖν αὐτοκρατόροιν
Datif τῷ αὐτοκράτορι τοῖς αὐτοκράτορσι(ν) τοῖν αὐτοκρατόροιν

αὐτοκράτωρ, autokrátôr *\a͜u.to.ˈkra.tɔːr\ masculin

  1. Empereur.
    • καὶ ἡ ξύμπασα πόλις οὐκ αὐτοκράτωρ οὖσα ἑαυτῆς τοῦτ΄ ἔπραξεν — (Thucydide 3.62.4.3)

Dérivés

  • αὐτοκράτειρα (impératrice)
  • αὐτοκρατορία (empire)
  • αὐτοκρατορικός (impérial)

Dérivés dans d’autres langues

Références

Cet article est issu de Wiktionnaire. Sauf mention contraire, le texte est disponible sous Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.