βασιλεύς
Grec ancien
Étymologie
- Du proto-grec *gʷatiléus.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ὁ | βασιλεύς | οἱ | βασιλεῖς | τὼ | βασιλῆ |
| Vocatif | βασιλεῦ | βασιλεῖς | βασιλῆ | |||
| Accusatif | τὸν | βασιλέα | τοὺς | βασιλέας | τὼ | βασιλῆ |
| Génitif | τοῦ | βασιλέως | τῶν | βασιλέων | τοῖν | βασιλέοιν |
| Datif | τῷ | βασιλεῖ | τοῖς | βασιλεῦσι(ν) | τοῖν | βασιλέοιν |
βασιλεύς, basileús \ba.si.ˈleu̯s\ masculin (pour une femme, on dit : βασίλισσα)
Variantes
- βασιλῆος (Langue homérique (génitif singulier))
- βασιλῆϝος (Arcado-chypriote (génitif singulier))
- 𐠞𐠪𐠐𐠵𐠩 (pa-si-le-wo-se) (Syllabaire chypriote)
- 𐀣𐀯𐀩𐀄 (qa-si-re-u) (Linéaire B)
Dérivés
- βασίλεια — princesse
- βασίλη, βασιλίς, βασίλισσα — reine
- βασιλεία — royaume
- βασιλειάω — vouloir devenir roi
- βασιλείδης — prince
- βασιλείδιον — roitelet
- βασίλειος, βασιλήιος, βασιληΐς, βασιληίς, βασιλικός — royal
- βασίλειον — palais royal
- βασιλευτός
- βασιλεύτωρ
- βασιλεύω — être roi, régner
- βασιληΐη
- βασιλιναῦ
- βασιλίνδα
- βασίλιννα
- βασιλίσκος — roitelet
- βασίλισσα — reine
- βασιλισταί
- βασιλίζω — présider au banquet
- Βασίλειος — Basile
Dérivés dans d’autres langues
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901
- Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, éditions Jean de Gigord, Paris, 1952