δαίμονας
Étymologie
- Du grec ancien δαίμων, daímōn via son accusatif δαίμονα.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | ||
|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ο | δαίμονας | οι | δαίμονες |
| Génitif | του | δαίμονα | των | δαιμόνων |
| Accusatif | τον | δαίμονα | τους | δαίμονες |
| Vocatif | δαίμονα | δαίμονες | ||
δαίμονας, démonas \ˈðe.mo.nas\ masculin
- (Mythologie) Démon.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)