εὐηγενής
Grec ancien
Étymologie
Adjectif
| cas | singulier | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | εὐγενής | εὐγενής | εὐγενές | |||
| vocatif | εὐγενές | εὐγενές | εὐγενές | |||
| accusatif | εὐγενῆ | εὐγενῆ | εὐγενές | |||
| génitif | εὐγενοῦς | εὐγενοῦς | εὐγενοῦς | |||
| datif | εὐγενεῖ | εὐγενεῖ | εὐγενεῖ | |||
| cas | duel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | εὐγενεῖ | εὐγενεῖ | εὐγενεῖ | |||
| vocatif | εὐγενεῖ | εὐγενεῖ | εὐγενεῖ | |||
| accusatif | εὐγενεῖ | εὐγενεῖ | εὐγενεῖ | |||
| génitif | εὐγενοῖν | εὐγενοῖν | εὐγενοῖν | |||
| datif | εὐγενοῖν | εὐγενοῖν | εὐγενοῖν | |||
| cas | pluriel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | εὐγενεῖς | εὐγενεῖς | εὐγενῆ | |||
| vocatif | εὐγενεῖς | εὐγενεῖς | εὐγενῆ | |||
| accusatif | εὐγενεῖς | εὐγενεῖς | εὐγενῆ | |||
| génitif | εὐγενῶν | εὐγενῶν | εὐγενῶν | |||
| datif | εὐγενέσι(ν) | εὐγενέσι(ν) | εὐγενέσι(ν) | |||
εὐηγενής, eugenês
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901