θέλημα

Grec

Étymologie

Du grec ancien θέλημα, thélēma.

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel
Nominatif	το	θέλημα	τα	θελήματα
Génitif	του	θελήματος	των	θελημάτων
Accusatif	το	θέλημα	τα	θελήματα
Vocatif		θέλημα		θελήματα

θέλημα, thélima \ˈθe.li.ma\ neutre

Volonté, émanant notamment d’une divinité.
- ήτανε θέλημα θεού η Ντόλυ να τον μπλέξει
  La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)

Références

Λεξικό της κοινής νεοελληνικής, Fondation Manolis Triantafyllidis, 1998 (θέλημα)

Grec ancien

Étymologie

Nom composé de θέλω, thélō et de -μα, ma.

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel		Duel
Nominatif	τὸ	θέλημα	τὰ	θελήματα	τὼ	θελήματε
Vocatif		θέλημα		θελήματα		θελήματε
Accusatif	τὸ	θέλημα	τὰ	θελήματα	τὼ	θελήματε
Génitif	τοῦ	θελήματος	τῶν	θελημάτων	τοῖν	θελημάτοιν
Datif	τῷ	θελήματι	τοῖς	θελήμασι(ν)	τοῖν	θελημάτοιν

θέλημα, thélēma neutre

Volonté, désir.
- Παῦλος, ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ θελήματος Θεοῦ — (Deuxième épître aux Corinthiens)
  Paul, apôtre de Jésus Christ par la volonté de Dieu, […] — (traduction)

Dérivés

θελημάτιον
θεληματικός

Dérivés dans d’autres langues

Grec : θέλημα
Français : Thélème

Prononciation

*\tʰé.lɛː.ma\ (Attique (V^e siècle av. J.-C.))
*\ˈtʰe.le̝.ma\ (Koinè, Égypte (I^er siècle))
*\ˈθe.li.ma\ (Koinè (IV^e siècle))
*\ˈθe.li.ma\ (Byzance (X^e siècle))
*\ˈθe.li.ma\ (Constantinople (XV^e siècle))

Références

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901