κηδεμών
Grec ancien
Étymologie
- De κηδεύω, kêdeúô (« s’occuper de »).
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ὁ | κηδεμών | οἱ | κηδεμόνες | τὼ | κηδεμόνε |
| Vocatif | κηδεμών | κηδεμόνες | κηδεμόνε | |||
| Accusatif | τὸν | κηδεμόνα | τοὺς | κηδεμόνας | τὼ | κηδεμόνε |
| Génitif | τοῦ | κηδεμόνος | τῶν | κηδεμόνων | τοῖν | κηδεμόνοιν |
| Datif | τῷ | κηδεμόνι | τοῖς | κηδεμόσι(ν) | τοῖν | κηδεμόνοιν |
κηδεμών, kêdemốn *\kɛː.de.ˈmɔːn\ masculin
- Personne qui s’occupe de quelqu’un ou de quelque chose.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
- Préposé aux funérailles.
- Tuteur, protecteur, gardien.
Variantes
Synonymes
Dérivés
Dérivés dans d’autres langues
- Grec : κηδεμόνας
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901
- « κηδεμών », dans Henry Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek–English Lexicon, Harper & Brothers, New York, 1889 → consulter cet ouvrage