κολακευτικός

Étymologie

Du grec ancien.

Adjectif

cas singulier
masculin féminin neutre
nominatif κολακευτικός κολακευτική κολακευτικό
génitif κολακευτικού κολακευτικής κολακευτικού
accusatif κολακευτικό κολακευτική κολακευτικό
vocatif κολακευτικέ κολακευτική κολακευτικό
cas pluriel
masculin féminin neutre
nominatif κολακευτικοί κολακευτικές κολακευτικά
génitif κολακευτικών κολακευτικών κολακευτικών
accusatif κολακευτικούς κολακευτικές κολακευτικά
vocatif κολακευτικοί κολακευτικές κολακευτικά

κολακευτικός (kolakevtikós) \kɔ.la.cɛf.ti.ˈkɔs\

  1. Flatteur.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Cet article est issu de Wiktionnaire. Sauf mention contraire, le texte est disponible sous Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.