κύκλος
Étymologie
- Du grec ancien κύκλος, kúklos.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | ||
|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ο | κύκλος | οι | κύκλοι |
| Génitif | του | κύκλου | των | κύκλων |
| Accusatif | τον | κύκλο | τους | κύκλους |
| Vocatif | κύκλε | κύκλοι | ||
κύκλος (kíklos) \ˈci.klɔs\ masculin
Grec ancien
Étymologie
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ὁ | κύκλος | οἱ | κύκλοι | τὼ | κύκλω |
| Vocatif | κύκλε | κύκλοι | κύκλω | |||
| Accusatif | τὸν | κύκλον | τοὺς | κύκλους | τὼ | κύκλω |
| Génitif | τοῦ | κύκλου | τῶν | κύκλων | τοῖν | κύκλοιν |
| Datif | τῷ | κύκλῳ | τοῖς | κύκλοις | τοῖν | κύκλοιν |
κύκλος, kúklos *\ký.klos\ masculin
- Cercle, tour, rond, toute chose ronde.
- Ἡλίου κύκλος.
- le disque du Soleil.
- φαύλος κύκλος.
- cercle vicieux.
- Ἡλίου κύκλος.
Notes
- Le mot a également un pluriel irrégulier : κύκλα.
Dérivés
- ἀκύκλιος
- δίκυκλος (« à deux roues »)
- τετράκυκλος (« à quatre roues »)
- ἔγκυκλος (« arrondi »)
- εὔκυκλος
- ἡμικύκλιος
- κυκλάς
- κυκλάζω (« entourer »)
- κυκλέω (« rouler »)
- κύκλιος, κυκλικός (« circulaire »)
- κυκλοφορία (« circulation »)
- κυκλόω (« arrondir »)
Dérivés dans d’autres langues
- Latin : cyclus
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901