λύκαινα
Étymologie
- Du grec ancien λύκαινα, lýkaina.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | ||
|---|---|---|---|---|
| Nominatif | η | λύκαινα | οι | λύκαινες |
| Génitif | της | λύκαινας | των | λυκαινών |
| Accusatif | τη(ν) | λύκαινα | τις | λύκαινες |
| Vocatif | λύκαινα | λύκαινες | ||
λύκαινα (líkena) \ˈli.ce.na\ féminin
Grec ancien
Étymologie
- Mot dérivé de λύκος, lýkos (« loup »), avec le suffixe -αινα, -aina
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ἡ | λύκαινα | αἱ | λύκαιναι | τὼ | λυκαίνα |
| Vocatif | λύκαινα | λύκαιναι | λυκαίνα | |||
| Accusatif | τὴν | λύκαιναν | τὰς | λυκαίνας | τὼ | λυκαίνα |
| Génitif | τῆς | λυκαίνης | τῶν | λυκαινῶν | τοῖν | λυκαίναιν |
| Datif | τῇ | λυκαίνῃ | ταῖς | λυκαίναις | τοῖν | λυκαίναιν |
λύκαινα, lýkaina féminin
Dérivés
Prononciation
- *\lý.kai̯.na\ (Attique (Ve siècle av. J.-C.))
- *\ˈly.kɛ.na\ (Koinè, Égypte (Ier siècle))
- *\ˈly.kɛ.na\ (Koinè (IVe siècle))
- *\ˈly.ce.na\ (Byzance (Xe siècle))
- *\ˈli.ce.na\ (Constantinople (XVe siècle))
Références
- « λύκαινα », dans Henry Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek–English Lexicon, Harper & Brothers, New York, 1889 → consulter cet ouvrage