προσευχή
Étymologie
- Du grec ancien προσευχή, proseukhế (« prière, lieu de prière »).
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | ||
|---|---|---|---|---|
| Nominatif | η | προσευχή | οι | προσευχές |
| Génitif | της | προσευχής | των | προσευχών |
| Accusatif | τη(ν) | προσευχή | τις | προσευχές |
| Vocatif | προσευχή | προσευχές | ||
προσευχή (prosefkhí) \pɾɔ.sef.ˈçi\ féminin
Dérivés
Grec ancien
Étymologie
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ἡ | προσευχή | αἱ | προσευχαί | τὼ | προσευχά |
| Vocatif | προσευχή | προσευχαί | προσευχά | |||
| Accusatif | τὴν | προσευχήν | τὰς | προσευχάς | τὼ | προσευχά |
| Génitif | τῆς | προσευχῆς | τῶν | προσευχῶν | τοῖν | προσευχαῖν |
| Datif | τῇ | προσευχῇ | ταῖς | προσευχαῖς | τοῖν | προσευχαῖν |
προσευχή, proseukhế *\pro.seu̯.ˈkʰɛː\ féminin
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901
- « προσευχή », dans Henry Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek–English Lexicon, Harper & Brothers, New York, 1889 → consulter cet ouvrage