πυρετώδης
Étymologie
- Du grec ancien.
Adjectif
πυρετώδης (piretódhis) \pi.ɾɛ.ˈtɔ.ðis\
Grec ancien
Étymologie
Adjectif
| cas | singulier | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | πυρετώδης | πυρετώδης | πυρετῶδες | |||
| vocatif | πυρετῶδες | πυρετῶδες | πυρετῶδες | |||
| accusatif | πυρετώδη | πυρετώδη | πυρετῶδες | |||
| génitif | πυρετώδους | πυρετώδους | πυρετώδους | |||
| datif | πυρετώδει | πυρετώδει | πυρετώδει | |||
| cas | duel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | πυρετώδει | πυρετώδει | πυρετώδει | |||
| vocatif | πυρετώδει | πυρετώδει | πυρετώδει | |||
| accusatif | πυρετώδει | πυρετώδει | πυρετώδει | |||
| génitif | πυρετώδοιν | πυρετώδοιν | πυρετώδοιν | |||
| datif | πυρετώδοιν | πυρετώδοιν | πυρετώδοιν | |||
| cas | pluriel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | πυρετώδεις | πυρετώδεις | πυρετώδη | |||
| vocatif | πυρετώδεις | πυρετώδεις | πυρετώδη | |||
| accusatif | πυρετώδεις | πυρετώδεις | πυρετώδη | |||
| génitif | πυρετώδων | πυρετώδων | πυρετώδων | |||
| datif | πυρετώδεσι(ν) | πυρετώδεσι(ν) | πυρετώδεσι(ν) | |||
πυρετώδης, puretốdês *\py.re.ˈtɔː.dɛːs\
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901