στερεός

Voir aussi : στέρεος

Étymologie

Du grec ancien στερεός, stereós (« ferme, dur »).

Adjectif

στερεός, stereos \Prononciation ?\

  1. Ferme, solide.
    • Mία στερεά ουσία.
      Une substance solide.

Dérivés

Apparentés étymologiques

Références

  • Λεξικό της κοινής νεοελληνικής, Fondation Manolis Triantafyllidis, 1998 (στερεός)

Grec ancien

Étymologie

De l’indo-européen commun *(s)ter-[1] (« fixe ») qui donne le latin strenuus (« endurant, brave ») ou l’allemand starren.

Adjectif

cas singulier
masculin féminin neutre
nominatif στερεός στερεά στερεόν
vocatif στερεέ στερεά στερεόν
accusatif στερεόν στερεάν στερεόν
génitif στερεοῦ στερεᾶς στερεοῦ
datif στερεῷ στερεᾷ στερεῷ
cas duel
masculin féminin neutre
nominatif στερεώ στερεά στερεώ
vocatif στερεώ στερεά στερεώ
accusatif στερεώ στερεά στερεώ
génitif στερεοῖν στερεαῖν στερεοῖν
datif στερεοῖν στερεαῖν στερεοῖν
cas pluriel
masculin féminin neutre
nominatif στερεοί στερεαί στερεά
vocatif στερεοί στερεαί στερεά
accusatif στερεούς στερεάς στερεά
génitif στερεῶν στερεῶν στερεῶν
datif στερεοῖς στερεαῖς στερεοῖς

στερεός, stereós *\ste.re.ós\

  1. Ferme, dur.
  2. Endurant, robuste, vigoureux.
  3. Dur, solide, substantiel.
    • ἀργυρίου στερεὰ τάλαντα — (SIG826 D 20)
  4. (En mauvaise part) Dur, cruel.
  5. (En mauvaise part) Opiniâtre, obstiné.

Dérivés

  • στερεότης (« dureté, solidité »)
  • στερεόω (« endurcir, solidifier »)
  • στερεοβάτης (« fondation, stéréobate »)

Références

  1. ↑ Julius Pokorny, Indogermanisches etymologisches Wörterbuch, 1959 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionnaire. Sauf mention contraire, le texte est disponible sous Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.