τέκνον
Grec ancien
Étymologie
- De τίκτω, « engendrer, produire ».
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | τὸ | τέκνον | τὰ | τέκνα | τὼ | τέκνω |
| Vocatif | τέκνον | τέκνα | τέκνω | |||
| Accusatif | τὸ | τέκνον | τὰ | τέκνα | τὼ | τέκνω |
| Génitif | τοῦ | τέκνου | τῶν | τέκνων | τοῖν | τέκνοιν |
| Datif | τῷ | τέκνῳ | τοῖς | τέκνοις | τοῖν | τέκνοιν |
τέκνον, téknon *\ˈtek.non\ neutre
- (Famille) Enfant en parlant d'un fils ou d'une fille.
- Καὶ σὺ τέκνον
- Toi aussi, mon fils !
- Καὶ σὺ τέκνον
- Petit d'un animal.
- Produit, rejeton.
- γαίας τέκνα, les fleurs.
- αἰθέρος τέκνα, les oiseaux.
Dérivés dans d’autres langues
- Grec : τέκνο
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901
- « τέκνον », dans Henry Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek–English Lexicon, Harper & Brothers, New York, 1889 → consulter cet ouvrage