φάντασμα

Étymologie

Du grec ancien.

Nom commun

Cas Singulier Pluriel
Nominatif το  φάντασμα τα  φαντάσματα
Génitif του  φαντάσματος των  φαντασμάτων
Accusatif το  φάντασμα τα  φαντάσματα
Vocatif φάντασμα φαντάσματα

φάντασμα (fándasma) \ˈfan.das.ma\ neutre

  1. Fantôme.

Grec ancien

Étymologie

Du verbe φαντάζω, phantázô avec le suffixe -μα, -ma.

Nom commun

Cas Singulier Pluriel Duel
Nominatif τὸ φάντασμα τὰ φαντάσματα τὼ φαντάσματε
Vocatif φάντασμα φαντάσματα φαντάσματε
Accusatif τὸ φάντασμα τὰ φαντάσματα τὼ φαντάσματε
Génitif τοῦ φαντάσματος τῶν φαντασμάτων τοῖν φαντασμάτοιν
Datif τῷ φαντάσματι τοῖς φαντάσμασι(ν) τοῖν φαντασμάτοιν

φάντασμα, phántasma *\ˈpʰan.tas.ma\ neutre (Ancienne écriture : ϕάντασμα)

  1. Apparition, vision, songe.
  2. Image offerte à un esprit par sa vision.
  3. Fantôme, spectre.
  4. Phénomène céleste.

Variantes

Références

  • Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901
Cet article est issu de Wiktionnaire. Sauf mention contraire, le texte est disponible sous Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.