χαλκοχίτων

Grec ancien

Étymologie

(Siècle à préciser) Mot composé de χαλκός, khalkós (« bronze ») et de χιτών, khitṓn (« vêtement, chiton, tunique »).

Adjectif

cas	singulier
cas	masculin		féminin		neutre
nominatif		χαλκοχίτων		χαλκοχίτων		χαλκοχίτον
vocatif		χαλκοχίτον		χαλκοχίτον		χαλκοχίτον
accusatif		χαλκοχίτονα		χαλκοχίτονα		χαλκοχίτον
génitif		χαλκοχίτονος		χαλκοχίτονος		χαλκοχίτονος
datif		χαλκοχίτονι		χαλκοχίτονι		χαλκοχίτονι
cas	duel
cas	masculin		féminin		neutre
nominatif		χαλκοχίτονε		χαλκοχίτονε		χαλκοχίτονε
vocatif		χαλκοχίτονε		χαλκοχίτονε		χαλκοχίτονε
accusatif		χαλκοχίτονε		χαλκοχίτονε		χαλκοχίτονε
génitif		χαλκοχίτόνοιν		χαλκοχίτόνοιν		χαλκοχίτόνοιν
datif		χαλκοχίτόνοιν		χαλκοχίτόνοιν		χαλκοχίτόνοιν
cas	pluriel
cas	masculin		féminin		neutre
nominatif		χαλκοχίτονες		χαλκοχίτονες		χαλκοχίτονα
vocatif		χαλκοχίτονες		χαλκοχίτονες		χαλκοχίτονα
accusatif		χαλκοχίτονας		χαλκοχίτονας		χαλκοχίτονα
génitif		χαλκοχίτόνων		χαλκοχίτόνων		χαλκοχίτόνων
datif		χαλκοχίτοσι(ν)		χαλκοχίτοσι(ν)		χαλκοχίτοσι(ν)

χαλκοχίτων, khalkokhítōn *\kʰal.ko.kʰí.tɔːn\

(Habillement) Vêtu de bronze, à la tunique d’airain.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Vocabulaire apparenté par le sens

γύαλον, gýalon (« plaque »)
ἔνοπλος, énoplos (« en armes, armé »)
πανοπλία, panoplía (« armure, panoplie »)
θώραξ, thốrax (« cuirasse »)

Références

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901