χρώμα
: χρῶμα
Étymologie
- Du grec ancien χρῶμα, khrôma.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | ||
|---|---|---|---|---|
| Nominatif | το | χρώμα | τα | χρώματα |
| Génitif | του | χρώματος | των | χρωμάτων |
| Accusatif | το | χρώμα | τα | χρώματα |
| Vocatif | χρώμα | χρώματα | ||
χρώμα (chróma) \ˈxɾo.ma\ neutre
Dérivés
- χρωματίζω, peindre
- χρωματικός, chromatique
- χρωματικότητα
- χρωμάτισμα
- χρωματισμός
- χρωματιστός
- χρωμάτωση
- χρωμικός
- χρώμιο
- χρωμοφάν
- χρωματογόνος
- χρωματοποιείο
- χρωματοποιία
- χρωματοποιός
- χρωματοπωλείο
- χρωματοπώλης
- χρωματοσκοπία
- χρωματοσκόπιο
- χρωματόσωμα
- χρωματουργείο
- χρωματουργία
- χρωματουργός
- χρωματοφόρος
- χρωμόσωμα
- χρωμοφόρος
- χρωμιούχος
- χρωμογράφος
- χρωμολιθογραφία
- χρωμολιθογραφικός
- χρωμόσφαιρα
- χρωμοτυπία
- χρωμοτυπογραφία
- χρωμοφόρος
- χρωμοφωτογραφία
- χρωμοφωτοτυπία