χύτρα
Étymologie
- Du grec ancien χύτρα, khútra.
Nom commun
χύτρα féminin
Grec ancien
Étymologie
- De χέω, khéô (« verser ») et -τρα.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ἡ | χύτρα | αἱ | χυτραι | τὼ | χύτρα |
| Vocatif | χύτρα | χυτραι | χύτρα | |||
| Accusatif | τὴν | χύτραν | τὰς | χύτρας | τὼ | χύτρα |
| Génitif | τῆς | χύτρας | τῶν | [[{{{4}}}ῶν|{{{4}}}ῶν]] | τοῖν | χύτραιν |
| Datif | τῇ | χύτρᾳ | ταῖς | χύτραις | τοῖν | χύτραιν |
χύτρα, khútra féminin
Variantes
- (Ionien) κύθρη
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901
- Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, éditions Jean de Gigord, Paris, 1952