ἀέκων

Grec ancien

Adjectif

cas singulier
masculin féminin neutre
nominatif ἀέκων ἀέκουσα ἀέκων
vocatif ἀέκων ἀέκουσα ἀέκων
accusatif ἀέκωντα ἀέκουσαν ἀέκων
génitif ἀέκωντος ἀεκούσης ἀέκωντος
datif ἀέκωντι ἀεκούσῃ ἀέκωντι
cas duel
masculin féminin neutre
nominatif ἀέκωντε ἀεκούσα ἀέκωντε
vocatif ἀέκωντε ἀεκούσα ἀέκωντε
accusatif ἀέκωντε ἀεκούσα ἀέκωντε
génitif ἀεκόντοιν ἀεκούσαιν ἀεκόντοιν
datif ἀεκόντοιν ἀεκούσαιν ἀεκόντοιν
cas pluriel
masculin féminin neutre
nominatif ἀέκωντες ἀέκουσαι ἀέκωντα
vocatif ἀέκωντες ἀέκουσαι ἀέκωντα
accusatif ἀέκωντας ἀεκούσας ἀέκωντα
génitif ἀεκόντων ῶν ἀεκόντων
datif σι ἀεκούσαις σι

ἀέκων, aékôn *\a.é.kɔːn\

  1. Variante de ἄκων.

Références

Cet article est issu de Wiktionnaire. Sauf mention contraire, le texte est disponible sous Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0. Des conditions supplémentaires peuvent s’appliquer aux fichiers multimédias.