ἀμφίβιος
: αμφίβιος
Grec ancien
Étymologie
Adjectif
| cas | singulier | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἀμφίβιος | ἀμφίβιος | ἀμφίβιον | |||
| vocatif | ἀμφίβιε | ἀμφίβιε | ἀμφίβιον | |||
| accusatif | ἀμφίβιον | ἀμφίβιον | ἀμφίβιον | |||
| génitif | ἀμφίβιου | ἀμφίβιου | ἀμφίβιου | |||
| datif | ἀμφίβιῳ | ἀμφίβιῳ | ἀμφίβιῳ | |||
| cas | duel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἀμφίβιω | ἀμφίβιω | ἀμφίβιω | |||
| vocatif | ἀμφίβιω | ἀμφίβιω | ἀμφίβιω | |||
| accusatif | ἀμφίβιω | ἀμφίβιω | ἀμφίβιω | |||
| génitif | ἀμφίβιοιν | ἀμφίβιοιν | ἀμφίβιοιν | |||
| datif | ἀμφίβιοιν | ἀμφίβιοιν | ἀμφίβιοιν | |||
| cas | pluriel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἀμφίβιοι | ἀμφίβιοι | ἀμφίβια | |||
| vocatif | ἀμφίβιοι | ἀμφίβιοι | ἀμφίβια | |||
| accusatif | ἀμφίβιους | ἀμφίβιους | ἀμφίβια | |||
| génitif | ἀμφίβιων | ἀμφίβιων | ἀμφίβιων | |||
| datif | ἀμφίβιοις | ἀμφίβιοις | ἀμφίβιοις | |||
ἀμφίβιος, amphíbios *\am.pʰí.bi.os\
Prononciation
- *\am.pʰí.bi.os\ (Attique (Ve siècle av. J.-C.))
- *\amˈpʰi.bi.os\ (Koinè, Égypte (Ier siècle))
- *\amˈɸi.βi.os\ (Koinè (IVe siècle))
- *\amˈfi.vi.os\ (Byzance (Xe siècle))
- *\amˈfi.vi.os\ (Constantinople (XVe siècle))
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901
- « ἀμφίβιος », dans Henry Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek–English Lexicon, Harper & Brothers, New York, 1889 → consulter cet ouvrage