ἅλυσις
: ἄλυσις
Grec ancien
Étymologie
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ἡ | ἅλυσις | αἱ | ἁλύσεις | τὼ | ἁλύσει |
| Vocatif | ἅλυσι | ἁλύσεις | ἁλύσει | |||
| Accusatif | τὴν | ἅλυσιν | τὰς | ἁλύσεις | τὼ | ἁλύσει |
| Génitif | τῆς | ἁλύσεως | τῶν | ἁλύσεων | τοῖν | ἁλυσέοιν |
| Datif | τῇ | ἁλύσει | ταῖς | ἁλύσεσι(ν) | τοῖν | ἁλυσέοιν |
ἅλυσις, hálusis *\ˈha.ly.sis\ féminin
Dérivés dans d’autres langues
- Grec : αλυσίδα
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901
- « ἅλυσις », dans Henry Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek–English Lexicon, Harper & Brothers, New York, 1889 → consulter cet ouvrage
- ↑ Julius Pokorny, Indogermanisches etymologisches Wörterbuch, 1959 → consulter cet ouvrage