ἐκδίκησις
Grec ancien
Étymologie
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ἡ | ἐκδίκησις | αἱ | ἐκδικήσεις | τὼ | ἐκδικήσει |
| Vocatif | ἐκδίκησι | ἐκδικήσεις | ἐκδικήσει | |||
| Accusatif | τὴν | ἐκδίκησιν | τὰς | ἐκδικήσεις | τὼ | ἐκδικήσει |
| Génitif | τῆς | ἐκδικήσεως | τῶν | ἐκδικήσεων | τοῖν | ἐκδικησέοιν |
| Datif | τῇ | ἐκδικήσει | ταῖς | ἐκδικήσεσι(ν) | τοῖν | ἐκδικησέοιν |
ἐκδίκησις, ekdíkêsis *\ek.ˈdi.kɛː.sis\ féminin
Dérivés dans d’autres langues
- Grec : εκδίκηση
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901