ἑκών
Grec ancien
Étymologie
Adjectif
| cas | singulier | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἑκών | ἑκοῦσα | ἑκών | |||
| vocatif | ἑκών | ἑκοῦσα | ἑκών | |||
| accusatif | ἑκώντα | ἑκοῦσαν | ἑκών | |||
| génitif | ἑκώντος | ἑκούσης | ἑκώντος | |||
| datif | ἑκώντι | ἑκούσῃ | ἑκώντι | |||
| cas | duel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἑκώντε | ἑκούσα | ἑκώντε | |||
| vocatif | ἑκώντε | ἑκούσα | ἑκώντε | |||
| accusatif | ἑκώντε | ἑκούσα | ἑκώντε | |||
| génitif | ἑκόνττοιν | ἑκούσαιν | ἑκόνττοιν | |||
| datif | ἑκόνττοιν | ἑκούσαιν | ἑκόνττοιν | |||
| cas | pluriel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ἑκώντες | ἑκοῦσαι | ἑκώντα | |||
| vocatif | ἑκώντες | ἑκοῦσαι | ἑκώντα | |||
| accusatif | ἑκώντας | ἑκούσας | ἑκώντα | |||
| génitif | ἑκόνττων | ἑκόντῶν | ἑκόνττων | |||
| datif | ἑκουσσι | ἑκούσαις | ἑκουσσι | |||
ἑκών, hekṓn *\Prononciation ?\
- Voulant, volontaire.
- ἑκὼν εἶναι, en ce qui me concerne (pour autant que je le veuille).
Antonymes
Dérivés
- ἕνεκα (« à cause de »)
- ἑκούσιος (« volontaire »)
Dérivés dans d’autres langues
- Grec : εκών
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901
- « ἑκών », dans Henry Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek–English Lexicon, Harper & Brothers, New York, 1889 → consulter cet ouvrage
- ↑ Julius Pokorny, Indogermanisches etymologisches Wörterbuch, 1959 → consulter cet ouvrage