ὄργανον
Grec ancien
Étymologie
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | τὸ | ὄργανον | τὰ | ὄργανα | τὼ | ὀργάνω |
| Vocatif | ὄργανον | ὄργανα | ὀργάνω | |||
| Accusatif | τὸ | ὄργανον | τὰ | ὄργανα | τὼ | ὀργάνω |
| Génitif | τοῦ | ὀργάνου | τῶν | ὀργάνων | τοῖν | ὀργάνοιν |
| Datif | τῷ | ὀργάνῳ | τοῖς | ὀργάνοις | τοῖν | ὀργάνοιν |
ὄργανον, órganon *\ˈor.ɡa.non\ neutre
- Instrument de travail, outil.
- Instrument de musique.
- (Anatomie) Organe.
Dérivés dans d’autres langues
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901
- « ὄργανον », dans Henry Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek–English Lexicon, Harper & Brothers, New York, 1889 → consulter cet ouvrage