ῥῖγος
: ρίγος
Grec ancien
Étymologie
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | τὸ | ῥῖγος | τὰ | ῥίγη | τὼ | ῥίγει |
| Vocatif | ῥῖγος | ῥίγη | ῥίγει | |||
| Accusatif | τὸ | ῥῖγος | τὰ | ῥίγη | τὼ | ῥίγει |
| Génitif | τοῦ | ῥίγους | τῶν | ῥιγῶν | τοῖν | ῥιγοῖν |
| Datif | τῷ | ῥίγει | τοῖς | ῥίγεσι(ν) | τοῖν | ῥιγοῖν |
ῥῖγος, rhîgos *\ˈr̥iːˌ.ɡos\ neutre
Dérivés
- δύσριγος
- ῥιγέω (« frissonner »)
Dérivés dans d’autres langues
- Grec : ρίγος
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, Hachette, 1901
- « ῥῖγος », dans Henry Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek–English Lexicon, Harper & Brothers, New York, 1889 → consulter cet ouvrage
- ↑ Julius Pokorny, Indogermanisches etymologisches Wörterbuch, 1959 → consulter cet ouvrage