-ινός
: -ινος
Étymologie
- Du grec ancien -ινος, -inos.
Suffixe
| cas | singulier | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | -ινός | -ινή | -ινό | |||
| génitif | -ινού | -ινής | -ινού | |||
| accusatif | -ινό | -ινή | -ινό | |||
| vocatif | -ινέ | -ινή | -ινό | |||
| cas | pluriel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | -ινοί | -ινές | -ινά | |||
| génitif | -ινών | -ινών | -ινών | |||
| accusatif | -ινούς | -ινές | -ινά | |||
| vocatif | -ινοί | -ινές | -ινά | |||
-ινός, -inós \i.ˈnɔs\
- Suffixe servant à former des adjectifs.
- (En particulier) Suffixe servant à former des adjectifs à partir de noms ou d’adverbes de temps.
- (En particulier) Suffixe d’adjectif liés à un lieu ou de gentilé.
Dérivés
Grec ancien
Suffixe
-ινός, -inós *\Prononciation ?\