Amarcolitanos
Gaulois
Étymologie
Nom propre
| Cas | Singulier | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | « classique » | Amarcolitanos | |||
| tardif | *Amarcolitano | ||||
| Vocatif | *Amarcolitane | ||||
| Accusatif | « classique » | *Amarcolitanon *Amarcolitanom | |||
| tardif | *Amarcolitano | ||||
| Génitif | *Amarcolitanī | ||||
| Datif | ancien | *Amarcolitanūi | |||
| tardif | *Amarcolitanū | ||||
| Locatif | incertain | in *Amarcolitanē | |||
| Instrumental-sociatif | *Amarcolitanū | ||||
| Annexes et références | |||||
Amarcolitanos *\Prononciation ?\
Références
- [1] : Xavier Delamarre, Dictionnaire de la langue gauloise : une approche linguistique du vieux-celtique continental, préf. de Pierre-Yves Lambert, Errance, Paris, 2003, 2e édition, ISBN 978-2-87772237-7, page 40
- [2] : Jean-Paul Savignac, Dictionnaire français-gaulois, La Différence, Paris, 2004, ISBN 978-2-72911529-6, page 343-344