Conjugaison:espagnol/casarse

Conjugaison en espagnol
casarse
Verbe du 1er groupe,
conjugué comme {{es-conj-1}}

Conjugaison de casarse, verbe espagnol pronominal du 1er groupe.

Modes impersonnels

 Mode  Formes simples Formes composées
Infinitif  casarse [kaˈsaɾ.se]  haberse   casado  [aˌβeɾ.se kaˈsa.ðo]
Gérondif  casándose [kaˈsan̪.do.se]  habiéndose   casado  [aˌβjen.do.se kaˈsa.ðo]
Participe passé  casado [kaˈsa.ðo]

Indicatif

Présent
(yo) me   caso [me ˈka.so]
(tú/vos) te 
ou (vos) te 
 casas
 casás
[te ˈka.sas]
[te kaˈsas]
(él/ella/Ud.) se   casa [se ˈka.sa]
(nosostros-as) nos   casamos [nos kaˈsa.mos]
(vosostros-as/os) os   casáis [os kaˈsai̯s]
(ellos-as/Uds.) se   casan [se ˈka.san]
Passé composé
(yo) me   he casado [me e kaˈsa.ðo]
(tú/vos) te   has casado [te as kaˈsa.ðo]
(él/ella/Ud.) se   ha casado [se a kaˈsa.ðo]
(nosotros-as) nos   hemos casado [nos ˈe.mos kaˈsa.ðo]
(vosotros-as/os) os   habéis casado [os a.ˈβejs kaˈsa.ðo]
(ellos-as/Uds.) se   han casado [se an kaˈsa.ðo]
Imparfait
(yo) me   casaba [me kaˈsa.βa]
(tú/vos) te   casabas [te kaˈsa.βas]
(él/ella/Ud.) se   casaba [se kaˈsa.βa]
(nosostros-as) nos   casábamos [nos kaˈsa.βa.mos]
(vosostros-as/os) os   casabais [os kaˈsa.βai̯s]
(ellos-as/Uds.) se   casaban [se kaˈsa.βan]
Plus-que-parfait
(yo) me   había casado [me a.ˈβi.a kaˈsa.ðo]
(tú/vos) te   habías casado [te a.ˈβi.as kaˈsa.ðo]
(él/ella/Ud.) se   había casado [se a.ˈβi.a kaˈsa.ðo]
(nosotros-as) nos   habíamos casado [nos a.ˈβi.a.mos kaˈsa.ðo]
(vosotros-as/os) os   habíais casado [os a.ˈβi.ajs kaˈsa.ðo]
(ellos-as/Uds.) se   habían casado [se a.ˈβi.an kaˈsa.ðo]
Passé simple
(yo) me   casé [me kaˈse]
(tú/vos) te   casaste [te kaˈsas.te]
(él/ella/Ud.) se   casó [se kaˈso]
(nosostros-as) nos   casamos [nos kaˈsa.mos]
(vosostros-as/os) os   casasteis [os kaˈsas.tei̯s]
(ellos-as/Uds.) se   casaron [se kaˈsa.ɾon]
Passé antérieur
(yo) me   hube casado [me ˈu.βe kaˈsa.ðo]
(tú/vos) te   hubiste casado [te u.ˈβi.ste kaˈsa.ðo]
(él/ella/Ud.) se   hubo casado [se ˈu.βo kaˈsa.ðo]
(nosotros-as) nos   hubimos casado [nos u.ˈβi.mos kaˈsa.ðo]
(vosotros-as/os) os   hubisteis casado [os u.ˈβi.stejs kaˈsa.ðo]
(ellos-as/Uds.) se   hubieron casado [se u.ˈβje.ɾon kaˈsa.ðo]
Futur simple
(yo) me   casaré [me ka.saˈɾe]
(tú/vos) te   casarás [te ka.saˈɾas]
(él/ella/Ud.) se   casará [se ka.saˈɾa]
(nosostros-as) nos   casaremos [nos ka.saˈɾe.mos]
(vosostros-as/os) os   casaréis [os ka.saˈɾei̯s]
(ellos-as/Uds.) se   casarán [se ka.saˈɾan]
Futur antérieur
(yo) me   habré casado [me a.ˈβɾe kaˈsa.ðo]
(tú/vos) te   habrás casado [te a.ˈβɾas kaˈsa.ðo]
(él/ella/Ud.) se   habrá casado [se a.ˈβɾa kaˈsa.ðo]
(nosotros-as) nos   habremos casado [nos a.ˈβɾe.mos kaˈsa.ðo]
(vosotros-as/os) os   habréis casado [os a.ˈβɾejs kaˈsa.ðo]
(ellos-as/Uds.) se   habrán casado [se a.ˈβɾan kaˈsa.ðo]

Conditionnel

Présent
(yo) me   casaría [me ka.saˈɾi.a]
(tú/vos) te   casarías [te ka.saˈɾi.as]
(él/ella/Ud.) se   casaría [se ka.saˈɾi.a]
(nosostros-as) nos   casaríamos [nos ka.saˈɾi.a.mos]
(vosostros-as/os) os   casaríais [os ka.saˈɾi.ai̯s]
(ellos-as/Uds.) se   casarían [se ka.saˈɾi.an]
Passé
(yo) me   habría casado [me a.ˈβɾi.a kaˈsa.ðo]
(tú/vos) te   habrías casado [te a.ˈβɾi.as kaˈsa.ðo]
(él/ella/Ud.) se   habría casado [se a.ˈβɾi.a kaˈsa.ðo]
(nosotros-as) nos   habríamos casado [nos a.ˈβɾi.a.mos kaˈsa.ðo]
(vosotros-as/os) os   habríais casado [os a.ˈβɾi.ajs kaˈsa.ðo]
(ellos-as/Uds.) se   habrían casado [se a.ˈβɾi.an kaˈsa.ðo]

Subjonctif

Notes

De manière générale, l’accent diacritique tonique à l'imparfait ainsi qu’au futur du subjonctif ne se place qu’à la première personne du pluriel, sauf rares exceptions.

Présent
(yo) me   case [me ˈka.se]
(tú/vos) te 
ou (vos) te 
 cases
 casés
[te ˈka.ses]
[te kaˈses]
(él/ella/Ud.) se   case [se ˈka.se]
(nosostros-as) nos   casemos [nos kaˈse.mos]
(vosostros-as/os) os   caséis [os kaˈsei̯s]
(ellos-as/Uds.) se   casen [se ˈka.sen]
Passé composé
(yo) me   haya casado [me ˈa.ja kaˈsa.ðo]
(tú/vos) te   hayas casado [te ˈa.jas kaˈsa.ðo]
(él/ella/Ud.) se   haya casado [se ˈa.ja kaˈsa.ðo]
(nosotros-as) nos   hayamos casado [nos a.ˈja.mos kaˈsa.ðo]
(vosotros-as/os) os   hayáis casado [os a.ˈjajs kaˈsa.ðo]
(ellos-as/Uds.) se   hayan casado [se ˈa.jan kaˈsa.ðo]
Imparfait (en -ra)
(yo) me   casara [me kaˈsa.ɾa]
(tú/vos) te   casaras [te kaˈsa.ɾas]
(él/ella/Ud.) se   casara [se kaˈsa.ɾa]
(nosostros-as) nos   casáramos [nos kaˈsa.ɾa.mos]
(vosostros-as/os) os   casarais [os kaˈsa.ɾai̯s]
(ellos-as/Uds.) se   casaran [se kaˈsa.ɾan]
Plus-que-parfait (en -era)
(yo) me   hubiera casado [me u.ˈβje.ɾa kaˈsa.ðo]
(tú/vos) te   hubieras casado [te u.ˈβje.ɾas kaˈsa.ðo]
(él/ella/Ud.) se   hubiera casado [se u.ˈβje.ɾa kaˈsa.ðo]
(nosotros-as) nos   hubiéramos casado [nos u.ˈβje.ɾa.mos kaˈsa.ðo]
(vosotros-as/os) os   hubierais casado [os u.ˈβje.ɾajs kaˈsa.ðo]
(ellos-as/Uds.) se   hubieran casado [se u.ˈβje.ɾan kaˈsa.ðo]
Imparfait (en -se)
(yo) me   casase [me kaˈsa.se]
(tú/vos) te   casases [te kaˈsa.ses]
(él/ella/Ud.) se   casase [se kaˈsa.se]
(nosostros-as) nos   casásemos [nos kaˈsa.se.mos]
(vosostros-as/os) os   casaseis [os kaˈsa.sei̯s]
(ellos-as/Uds.) se   casasen [se kaˈsa.sen]
Plus-que-parfait (en -ese)
(yo) me   hubiese casado [me u.ˈβje.se kaˈsa.ðo]
(tú/vos) te   hubieses casado [te u.ˈβje.ses kaˈsa.ðo]
(él/ella/Ud.) se   hubiese casado [se u.ˈβje.se kaˈsa.ðo]
(nosotros-as) nos   hubiésemos casado [nos u.ˈβje.se.mos kaˈsa.ðo]
(vosotros-as/os) os   hubieseis casado [os u.ˈβje.sejs kaˈsa.ðo]
(ellos-as/Uds.) se   hubiesen casado [se u.ˈβje.sen kaˈsa.ðo]
Futur
(yo) me   casare [me kaˈsa.ɾe]
(tú/vos) te   casares [te kaˈsa.ɾes]
(él/ella/Ud.) se   casare [se kaˈsa.ɾe]
(nosostros-as) nos   casáremos [nos kaˈsa.ɾe.mos]
(vosostros-as/os) os   casareis [os kaˈsa.ɾei̯s]
(ellos-as/Uds.) se   casaren [se kaˈsa.ɾen]
Futur antérieur
(yo) me   hubiere casado [me u.ˈβje.ɾe kaˈsa.ðo]
(tú/vos) te   hubieres casado [te u.ˈβje.ɾes kaˈsa.ðo]
(él/ella/Ud.) se   hubiere casado [se u.ˈβje.ɾe kaˈsa.ðo]
(nosotros-as) nos   hubiéremos casado [nos u.ˈβje.ɾe.mos kaˈsa.ðo]
(vosotros-as/os) os   hubiereis casado [os u.ˈβje.ɾejs kaˈsa.ðo]
(ellos-as/Uds.) se   hubieren casado [se u.ˈβje.ɾen kaˈsa.ðo]

Impératif

Notes

  • La forme négative de l’impératif se construit avec le présent du subjonctif à la deuxième personne du singulier.
  • La forme affirmative de l’impératif est défective à la première personne du singulier, mais on peut y substituer le présent du subjonctif.
Présent (forme affirmative)
(yo)    [–]
(tú) 
ou (vos) 
 cásate
 casate
[ˈka.sa.te]
[kaˈsa.te]
(usted)   cásese [ˈka.se.se]
(nosostros-as)   casémonos [kaˈse.mo.nos]
(vosostros-as)   casaos [kaˈsa.os]
(ustedes)   cásense [ˈka.sen.se]