Conjugaison:italien/sfibrare
sfibrare, verbe régulier du premier groupe, conjugué avec l’auxiliaire avere.
Modes impersonnels
| Mode | Présent | Passé | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Infinitif | sfibrare | \sfi.ˈbra.re\ | avere | sfibrato | \a.ˈve.re sfi.ˈbra.to\ |
| Gérondif | sfibrando | \sfi.ˈbran.do\ | avendo | sfibrato | \a.ˈven.do sfi.ˈbra.to\ |
| Participe | sfibrante | \sfi.ˈbran.te\ | sfibrato | \sfi.ˈbra.to\ | |
Indicatif
Conditionnel
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Subjonctif
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Impératif
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||