Conjugaison:italien/vangare
vangare, verbe irrégulier du premier groupe, conjugué avec l’auxiliaire avere.
Modes impersonnels
| Mode | Présent | Passé | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Infinitif | vangare | \van.ˈɡa.re\ | avere | vangato | \a.ˈve.re van.ˈɡa.to\ |
| Gérondif | vangando | \van.ˈɡan.do\ | avendo | vangato | \a.ˈven.do van.ˈɡa.to\ |
| Participe | vangante | \van.ˈɡan.te\ | vangato | \van.ˈɡa.to\ | |
Indicatif
Conditionnel
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Subjonctif
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Impératif
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||