Cupido

Ancien français

Étymologie

(c. 1160) Dans le Roman d’Eneas. Emprunt au latin.

Nom propre

Cupido *\Prononciation ?\

  1. Cupidon.
    • Fritz était là, devant la glace, vêtu comme un mirliflore : il avait la taille cambrée dans son habit bleu de ciel, la jambe tendue et comme dessinée en parafe dans son pantalon noisette, le menton rose, frais, luisant, l’oreille rouge, les cheveux arrondis sur la nuque, et les gants beurre frais boutonnés avec soin sous des manchettes à trois rangs de dentelles. Enfin c’était un véritable Cupido qui lance des flèches.  (Erckmann-Chatrian, L’Ami Fritz, page 72, J. Hetzel, 1867)

Latin

Étymologie

Antonomase de cupido désir »), c’est proprement un attribut de Vénus, mater Cupidinum[1], que l’on traduira, au choix par « [déesse-]mère des désirs, des amours » ou « mère de Cupidon ».

Nom propre

Cas Singulier Pluriel
Nominatif Cupido Cupidinēs
Vocatif Cupido Cupidinēs
Accusatif Cupidinem Cupidinēs
Génitif Cupidinis Cupidinum
Datif Cupidinī Cupidinibus
Ablatif Cupidinĕ Cupidinibus

Cupīdō masculin

  1. (Religion) Cupidon.
    • quo ex genere Cupidinis et Voluptatis et Lubentinae Veneris vocabula consecrata sunt.  (Cicéron, De natura, II, 61)
      La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)
    • Cupido pinnatus.  (Apulée, Metamorphoses, III)
      Cupidon ailé.

Synonymes

Prononciation

Voir aussi

  • Cupido sur l’encyclopédie Wikipédia (en latin) 

Références