Francia

Voir aussi : Fráncia, Frància, francia, frància, franciá

Anglais

Étymologie

Du latin Francia.

Nom propre

Francia

  1. Francie.

Étymologie

Du latin Francia.

Nom propre

Francia

  1. France (pays d'Europe).

Prononciation

Étymologie

Du latin Francia.

Nom propre

Francia

  1. France (pays d'Europe).

Espagnol

Étymologie

Du latin Francia.

Nom propre

Francia féminin invariable

  1. France (pays d'Europe).

Apparentés étymologiques

Prononciation

Étymologie

Du latin Francia.

Nom propre

Francia

  1. France (pays d'Europe).

Prononciation

Étymologie

Du latin Francia.

Nom propre

Francia

  1. France (pays d'Europe).

Étymologie

Du latin Francia.

Nom propre

Francia

  1. France (pays d'Europe).

Dérivés

Prononciation

Étymologie

Du latin Francia.

Nom propre

Francia

  1. France (pays d'Europe).

Italien

Étymologie

Du latin Francia.

Nom propre

Francia \ˈfran.t͡ʃa\ féminin

  1. France (pays d'Europe).

Gentilés et adjectifs correspondants

Dérivés

Prononciation

Anagrammes

→ Modifier la liste d’anagrammes

Voir aussi

Latin

Étymologie

De Francus, « Franc », avec le suffixe -ia.

Nom propre

Cas Singulier
Nominatif Franciă
Vocatif Franciă
Accusatif Franciăm
Génitif Franciae
Datif Franciae
Ablatif Franciā


Francia \ˈfɾaŋ.ki.a\ féminin

  1. Francie (royaume des Francs).
  2. France (pays des Français).

Étymologie

De l’espagnol Francia.

Nom propre

Francia \Prononciation ?\

  1. (Pays) France (pays européen).

Étymologie

Du latin Francia.

Nom propre

Francia \Prononciation ?\

  1. France (pays d’Europe).

Étymologie

Du latin Francia.

Nom propre

Francia

  1. France (pays d'Europe).

Prononciation

Étymologie

Du latin Francia.

Nom propre

Francia

  1. France (pays d'Europe).