Parthenius
Latin
Étymologie
- Du grec ancien Παρθένιος, Parthénios.
Nom propre 1
| Cas | Singulier |
|---|---|
| Nominatif | Parthenius |
| Vocatif | Parthenie |
| Accusatif | Parthenium |
| Génitif | Partheniī |
| Datif | Partheniō |
| Ablatif | Partheniō
|
Parthenius \Prononciation ?\ masculin
Nom propre 2
| Cas | Singulier |
|---|---|
| Nominatif | Parthenius |
| Vocatif | Parthenie |
| Accusatif | Parthenium |
| Génitif | Partheniī |
| Datif | Partheniō |
| Ablatif | Partheniō
|
Parthenius \Prononciation ?\ masculin
- Rivière de Paphlagonie.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Nom propre 3
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | Parthenius | Partheniī |
| Vocatif | Parthenie | Partheniī |
| Accusatif | Parthenium | Partheniōs |
| Génitif | Partheniī | Partheniōrum |
| Datif | Partheniō | Partheniīs |
| Ablatif | Partheniō | Partheniīs |
Parthenius \Prononciation ?\ masculin
- Poète, instructeur de Virgile.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
- Orfèvre célèbre, contemporain de Juvénal.
Dérivés
- Parthenianus
Apparentés étymologiques
Références
- « Parthenius », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage