a-enep dezhañ
Forme de locution prépositive
| Personne | Forme 1 | Forme 2 |
|---|---|---|
| 1re du sing. | em enep | a-enep din |
| 2e du sing. | ez enep ou en da enep |
a-enep dit |
| 3e masc. du sing. | en e enep | a-enep dezhañ |
| 3e fém. du sing. | en he enep | a-enep dezhi |
| 1re du plur. | en hon enep | a-enep dimp ou a-enep deomp |
| 2e du plur. | en hocʼh enep | a-enep deocʼh |
| 3e du plur. | en o enep | a-enep dezho ou a-enep dezhe |
| Impersonnel | en enep | a-enep deor |
a-enep dezhañ \a ˌẽ.nɛp ˈdeː.zã\
- Troisième personne du masculin singulier de la préposition a-enep.
Tud all, diwar abegoù mat pe fall, gant digarez pe hep digarez, a oa en em ziskleriet a-enep dezhañ.
— (Roparz Hemon, Fransez Vallee, in Al Liamm, no 16, septembre–octobre 1949, page 7)- D’autres personnes, pour des raisons bonnes ou mauvaises, avec des excuses ou sans excuses, s’étaient déclarées contre lui.