aflat
: aflát
Étymologie
- Du latin afflatus.
Nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| aflat \a.ˈflat\ |
aflats \a.ˈflat͡s\ |
aflat \a.ˈflat\ (graphie normalisée) masculin
Dérivés
Références
- Congrès permanent de la lenga occitana, 20 dictionnaires occitans en ligne, XIX - XX s → consulter cet ouvrage
- (oc) Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002, ISBN 2-912293-04-9, C.A.O.C. → consulter cet ouvrage
- Christian Laux, Dictionnaire occitan-français (Laux), Institut d’Estudis Occitans, 2001 → consulter en ligne
- Josiane Ubaud, Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l’occitan segon los parlars lengadocians, Trabucaire, 2011, ISBN 978-2-84974-125-2
Forme de verbe
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Masculin | aflat \Prononciation ?\ |
aflați \Prononciation ?\ |
| Féminin | aflată \Prononciation ?\ |
aflate \Prononciation ?\ |
| Neutre | aflat \Prononciation ?\ |
aflate \Prononciation ?\ |
aflat \Prononciation ?\
- Participe passé du verbe a afla.