aistillinen

Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Adjectif

Déclinaison
Cas Singulier Pluriel
Nominatif aistillinen aistilliset
Génitif aistillisen aistillisten
aistillisien
Partitif aistillista aistillisia
Accusatif aistillinen[1]
aistillisen[2]
aistilliset
Inessif aistillisessa aistillisissa
Illatif aistilliseen aistillisiin
Élatif aistillisesta aistillisista
Adessif aistillisella aistillisilla
Allatif aistilliselle aistillisille
Ablatif aistilliselta aistillisilta
Essif aistillisena aistillisina
Translatif aistilliseksi aistillisiksi
Abessif aistillisetta aistillisitta
Instructif aistillisin
Comitatif aistillisine-[3]
Notes [1] [2] [3]

[1]

  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive dont le sujet est la 3e personne
    du singulier sans aucun pronom.
  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive passive.
  • Dans toutes les phrases passives à n’importe
    quel mode.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la 2e personne du singulier, ou la
    1e ou 2e personne du pluriel.

[2]

  • Dans les phrases actives positives aux modes
    indicatif, conditionnel ou potentiel.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la 3e personne du singulier ou du
    pluriel.

[3]

  • Un suffixe possessif s’ajoute dans le cas des
    noms communs.
Avec suffixes
possessifs
Singulier Pluriel
1re personne aistilliseni aistillisemme
2e personne aistillisesi aistillisenne
3e personne aistillisensa
Nature Forme
Positif aistillinen
Comparatif aistillisempi
Superlatif aistillisin

aistillinen \ˈɑistilːinen\

  1. Érotique.
Kaunis ja aistillinen iranilainen ohjelmoija Tara varjosti yrityksen HR-asiantuntijaa Annamaria.

Forme d’adjectif

aistillinen \ˈɑistilːinen\

  1. Accusatif II singulier de aistillinen.