alamaneg
Étymologie
Nom commun
alamaneg \a.lã.ˈmãː.nɛk\ masculin
- (Linguistique) Langue allemande.
Etre an 11vet hag an 13vet kantved tud, alamaneg o yezh, galvet gant ar briñsed tchek, a reas o annez er Sudetoù, hag a zifraostas an douaroù.
— (Pêr ar Bihan, Kudenn Alamaned ar Sudetoù, in Al Liamm, no 248-249, mai-août 1988, page 213)- Entre les 11ème et 13ème siècle des gens, germanophones, appelés par les princes tchèques, s’installèrent dans les Sudètes et défrichèrent les terres.
Bet on er skol-veur o studiañ an alamandeg.
— (Jef Gedez, Huñvreoù Pêr Mortolod, An Alarcʼh Embannadurioù, 2005, page 39)- J’ai été à l’université étudier l’allemand.
Dérivés
- alamaneger
- alamanegerez
- alamanegour
- alamanegourez
- alamanek
- alamanekaat
Voir aussi
- alamaneg sur l’encyclopédie Wikipédia (en breton)
Références
- « alamaneg m. » dans François Vallée, Grand dictionnaire français-breton, Édition de l'Impression commerciale de Bretagne, Rennes, 1931-1933, 817 pages, page 19b
- Roparz Hemon, Nouveau dictionnaire breton français, Al Liamm, 6e édition revue et augmentée, 1978, page 28a
- Martial Ménard, Dictionnaire français-breton, Éditions Palantines, 2012, ISBN 978-2-35678069-0, page 61b