aotre
Étymologie
- Mentionné dans le dictionnaire de Grégoire de Rostrenen (1732, page 668b) : autre.
Nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| aotre | aotreoù |
aotre \ˈaw.tre\ ou \ˈɔ.tre\ masculin
- Adhésion.
- Autorisation, permission.
« […]. Goulenn a ran aotre diganeocʼh da gregi gant va fircʼhirinerez warcʼhoaz vintin, kerkent savet an heol. […] ».
— (Jakez Riou, Troiou-kamm Alanig al Louarn 1, Gwalarn, 1936, page 71)- « […]. Je vous demande la permission de commencer mon pèlerinage demain matin, dès le lever du soleil. […] ».
- Consentement.
Dérivés
- aotread
- aotreadenn
- aotreadur
- aotreadurezh
- aotreadus
- aotreal
- aotreañ
- aotreasion
- aotre-bleinañ
- aotre-bleniañ
- aotreeg
- aotreegez
- aotreegezh
- aotreentez
- aotreer
- aotreerez
- aotreiñ
- aotren
- aotre-tremen
- aotreüs
- aotreziñ
Forme de verbe
- Troisième personne du singulier de l’indicatif présent du verbe aotreal/aotreañ/aotreiñ/aotren/aotreniñ.
Pell ’zo va yecʼhed n’aotre ket din beajiñ.
— (Añjela Duval, E koun Roparz Hemon, in Al Liamm, no 191, novembre–décembre 1978, page 439)- Il y a longtemps que ma santé ne m’autorise pas à voyager.
- Deuxième personne du singulier de l’impératif du verbe aotreal/aotreañ/aotreiñ/aotren/aotreniñ.
Anagrammes
Références
- Roparz Hemon, Nouveau dictionnaire breton français, Al Liamm, 6e édition revue et augmentée, 1978, page 38b