aperitiivi

Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Nom commun

Déclinaison
Cas Singulier Pluriel
Nominatif aperitiivi aperitiivit
Génitif aperitiivin aperitiivien
Partitif aperitiivia aperitiiveja
Accusatif aperitiivi[1]
aperitiivin[2]
aperitiivit
Inessif aperitiivissa aperitiiveissa
Élatif aperitiivista aperitiiveista
Illatif aperitiiviin aperitiiveihin
Adessif aperitiivilla aperitiiveilla
Ablatif aperitiivilta aperitiiveilta
Allatif aperitiiville aperitiiveille
Essif aperitiivina aperitiiveina
Translatif aperitiiviksi aperitiiveiksi
Abessif aperitiivitta aperitiiveitta
Instructif aperitiivein
Comitatif aperitiiveine-[3]
Notes [1] [2] [3]

[1]

  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive dont le sujet est la troisième personne
    du singulier sans aucun pronom.
  • Comme complément d’un infinitif dans une
    phrase positive passive.
  • Dans toutes les phrases passives à n’importe
    quel mode.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la deuxième personne du singulier, ou la
    première ou deuxième personne du pluriel.

[2]

  • Dans les phrases actives positives aux modes
    indicatif, conditionnel ou potentiel.
  • Dans une phrase impérative positive dont le
    sujet est la troisième personne du singulier ou du
    pluriel.

[3]

  • Un suffixe possessif s’ajoute dans le cas des
    noms communs.
Avec suffixes
possessifs
Singulier Pluriel
1re personne aperitiivini aperitiivimme
2e personne aperitiivisi aperitiivinne
3e personne aperitiivinsa

aperitiivi \ˈɑperitiːʋi\

  1. (Boisson) Apéritif.
    • Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)

Forme de nom commun

aperitiivi \ˈɑperitiːʋi\

  1. Accusatif II singulier de aperitiivi.

Références