askañ

Étymologie

(1876 : aska) Du latin asciare[1].

Verbe

askañ \ˈas.kã\ transitif direct (voir la conjugaison)

  1. Entailler, cocher, faire une encoche.
    • Stagañ a ra d’ askañ gant e gontell lerenn e cʼhouriz.  (Jarl Priel, Paotr e varv ruz, in Al Liamm, no 19, mars-avril 1950, page 32)
      Il se met à faire une encoche avec son couteau au cuir de sa ceinture.
    • Ar vaouez ragistorel a reas ur pod a glote rik ouzh e implij hogen, evit ma vije kaer evel kalir ur vleunienn, ez askas ar vevenn anezhañ gant begoù he bizied.  (Roparz Hemon, Eñvorennoù Yaouankiz, in Al Liamm, no 64, septembre-octobre 1957, page 39)
      La femme préhistorique fabriqua un pot exactement adapté à son usage, mais, pour qu’il soit aussi beau que le calice d’une fleur, elle en entailla le bord du bout de ses doigts.
    • Menegiñ a cʼhaller ober, da skouer, maen-sonn Sant-Neven, e voe engravet ur groaz warni, pe cʼhoazh peulvan Sant-Servez, a voe asket ha kizellet ur groaz warnañ.  (Hervé Gouedard, 658 : An iliz a-enep ar meurvein, in Ya !, no 946, 25 juillet 2023, page 8)
      On peut mentionner par exemple la stèle de Saint-Méen, sur laquelle une croix a été gravée, ou encore le menhir de Saint-Servais, qui fut entaillé et sur lequel une croix a été sculptée.

Dérivés

  • ask
  • askadur
  • askek
  • askenn
  • askennañ
  • daouask
  • diaskañ
  • diasker
  • diaskus
  • enaskadur
  • enaskadus
  • enaskañ

Références

  1. Albert Deshayes, Dictionnaire étymologique du breton, Éditions Label LN, 2021, page 88