beden
Forme de verbe
| Mutation | Forme |
|---|---|
| Non muté | peden |
| Adoucissante | beden |
| Spirante | feden |
beden \ˈbeː.dɛn\
- Forme mutée de peden par adoucissement (p > b).
Étymologie
- De l’allemand bieten (« demander »).
Verbe
beden \Prononciation ?\
Références
- Ozias Jr Alves, Parlons Hunsrückisch: Dialecte allemand du Brésil, L'Harmattan, juillet 2013, 368 pages, p. 39
Étymologie
- Du persan بدن, badan.
Nom commun
| En kurmandji | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Ézafé principal | bedenê | bedenên |
| Ézafé secondaire | bedenekî | bedenine |
| Cas oblique | bedenî | bedenan |
| Vocatif | bedeno | bedenino |
| Kurmandji |
|---|
beden masculin
- (Anatomie) Corps.
Synonymes
Références
- Joyce Blau et Veysi Barak, Manuel de kurde kurmanji, L’Harmattan, 1999
Étymologie
- Du turc beden (« corps »).
Nom commun
beden \Prononciation ?\
- (Anatomie) Corps.
Étymologie
- Du persan بدن, badan (« corps »).
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif / absolu | beden | bedenler |
| Accusatif | bedeni | bedenleri |
| Datif / directif | bedene | bedenlere |
| Locatif | bedende | bedenlerde |
| Ablatif | bedenden | bedenlerden |
beden \be.den\
Synonymes
Étymologie
- Du turc beden (« corps »).
Nom commun
beden
- (Anatomie) Corps.