beneistre

Ancien français

Étymologie

(1100-50) Du latin benedicere avec un changement de suffixe.

Verbe

beneistre *\Prononciation ?\

  1. Bénir.
    • Je exalcerai tei, Deus li mien Deus, e beneistrai al tuen num  (Psautier d’Oxford, édition de Francisque Michel, p. 224, circa 1100-50)
      La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)

Références