bevas

Forme de verbe

Mutation Forme
Non muté bevas
Adoucissante vevas
Durcissante pevas

bevas \ˈbeː.vas\

  1. Troisième personne du singulier du passé défini de l’indicatif du verbe bevañ/beviñ.
    • « Sed aze ’ta pelecʼh, a sonjen, e vevas, e cʼhouzanvas hag e varvas an Dan yaouank tev, melkonius ha gantañ ar berr-alan. »  (Jarl Priel, Va zammig buhez, Éditions Al Liamm, 1954, page 155)
      « Voilà donc, pensais-je, où vécut, souffrit et mourut le jeune Danois obèse, mélancolique et asthmatique. »
    • Skoazellet eo bet gant e bried hag ivez gant tonton Lil, a yae, e-pad ar maread ma vevas ganto, da vale gant ar baotrezig e-keit ha ma oa dalcʼhet ar gerent gant o labour er skol.  (Fañch Elies, Yann Sohier, in Al Liamm, no 52, septembre-octobre 1955, page 47)
      Il fut aidé par son épouse et aussi par tonton Lil, qui allait, durant le temps qu’il vécu avec eux, marcher avec la fillette pendant que les parent étaient retenus par leur travail à l’école.