bimatus
Latin
Étymologie
- (Adjectif) Dérivé de bimus, avec le suffixe -atus.
- (Nom commun) Dérivé de bimus, avec le suffixe -atus, -us.
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | bimatus | bimată | bimatum | bimatī | bimatae | bimată |
| Vocatif | bimate | bimată | bimatum | bimatī | bimatae | bimată |
| Accusatif | bimatum | bimatăm | bimatum | bimatōs | bimatās | bimată |
| Génitif | bimatī | bimatae | bimatī | bimatōrŭm | bimatārŭm | bimatōrŭm |
| Datif | bimatō | bimatae | bimatō | bimatīs | bimatīs | bimatīs |
| Ablatif | bimatō | bimatā | bimatō | bimatīs | bimatīs | bimatīs |
bīmatus \Prononciation ?\
Variantes
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | bimatŭs | bimatūs |
| Vocatif | bimatŭs | bimatūs |
| Accusatif | bimatum | bimatūs |
| Génitif | bimatūs | bimatuum |
| Datif | bimatūi ou bimatū |
bimatibus |
| Ablatif | bimatū | bimatibus |
bīmātus \Prononciation ?\ masculin
Références
- « bimatus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
- « bimatus », dans Charlton T. Lewis et Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 → consulter cet ouvrage