boemp

Forme de verbe

Mutation Forme
Non muté boemp
Adoucissante voemp
Mixte voemp

boemp \ˈboː.ɛm(p)\

  1. Première personne du pluriel du passé défini de l’indicatif du verbe bezañ être »).
    • D’an 10 a viz ebrel 1695, e voemp war-wel d’am enez goude bezañ he cʼhlasket e-pad pell.  (Daniel Defoe, Abrobin, traduit par Yeun ar Gow, Al Liamm, 1964, page 156)
      Le 10 avril 1695, nous fûmes en vue de mon île après l’avoir longtemps cherchée.
    • Souezhet-mik e voemp gant an didrouz hon gronne.  (Jakez Konan, Barr-heol war hentoù ar Bed-nevez, in Al Liamm, no 105, juillet-août 1964, page 259)
      Nous fûmes totalement surpris par le silence qui nous enveloppait.